De specialiteit bij uitstek is paella. De regionale keuken biedt echter ook andere delicatessen.

De keuken van de Costa Blanca heeft uiteenlopende invloeden gekend. De Moren voerden rijst, saffraan en citrusvruchten uit Noord-Afrika in. In de havensteden lieten zeelieden uit alle werelddelen hun sporen achter. De eenvoudige vissers stelden zich meestal tevreden met een eenvoudige visstampot of vissoep met een homp brood.

In het binnenland heeft de boerenkeuken doorgaans de toon gezet. Tot op vandaag koken de huisvrouwen daar eenpansgerechten (‘ollas’ en ‘puncheros’) van tarwe, bonen kekers, aardappels, artisjokken, kool, raap en varkensvlees. Dergelijke zware specialiteiten kan u terugvinden in eenvoudige, landelijke restaurants. In de ‘betere’ restaurants aan de kust zwaaien vaak Baskische of Galicische koks de scepter over de verfijnde keuken. Avant-gardistische tendensen treft men het eerst in Valencia en Alicante aan.

In de regio Valencia zou er voor elke dag een ander rijstgerecht bestaan. De ‘arroz con judías secas y nabos’ (rijst met bonen en knolraap) lijkt op de traditionele stampotten. Traditioneel worden er inheemse kruiden gebruikt; de mooie kleur levert saffraan. Varkens-, kalfsvlees en spek maken het gerecht tot een ware energiebom.

Rijstgerechten worden ofwel in de pan ('olla') bereid, in de oven gegaard (‘al horno’) of in een platte rijstpan (‘paella’) gebraden. Qua ingrediënten  zijn er geen grenzen aan de fantasie: ‘arroz con acelgas’ (mangelwortel), ‘arroz con hinojo’ (venkel), ‘arroz negro’ (zwarte rijst, met inkt van inktvis), ‘arroz a banda’ (met visdelen).

Over de ‘juiste’ samenstelling van paella bestaat geen consensus. De belangrijkste ingrediënten voor de Valenciaanse paella zijn naast rijst de streektypische bonensoorten ‘garrofó’ e ‘tavella’ en tomaten en paprikapoeder. Gevogelte en konijnenvlees worden vaak toegevoegd, flinke snuffen knoflook en saffraan mogen evenmin ontbreken. Paella wordt over het algemeen niet thuis gegeten, maar is een maaltijd voor feesten en picknicks in openlucht.

In de streek rond Alicante is het begrip ‘paella’ overigens niet gebruikelijk. Alle rijstgerechten heten hier kortweg ‘arroz’.
Bij de ‘fideuà’ gaat het om een variant van ‘paella’: in plaats van rijst worden noedels gebruikt. De ‘gazpacho’ van de Costa Blanca is een dikke soep van tomaten en tarwe met verschillende vleestoevoegingen, niet te verwarren met de lichte Andalusische variant, die koud gegeten wordt.

Veel Spanjaarden zijn hatstochtelijke jagers. In het achterland van de Costa Blanca vindt men op de spijskaarten talrijke wildspecialiteiten. Daarnaast verschijnen lams-, varkensvlees en kip op tafel. Smakelijke stoofschotels bereidt men van vlees, aan de Costa del Azahar graag ook met sinaasappel en andere citrusvruchten. In heel Spanje worden lekkere worstspecialiteiten gemaakt: ‘longanizas’ (vergelijkbaar met metworst), ‘sobrasdas’ (een soort leverworst), ‘morcillas’ (bloedworst met verschillende kruiden). Aan de lucht gedroogde ham (‘jamón serrano’ of ‘jamón curado’) en ham van het Iberisch varken (‘jamon ibérico’ zijn meestal uit Andalisië afkomstig.

Citrusvruchten en amandelen gedijen vooral in de regio rond Valencia. Ze worden voor de meeste nagerechten en ook sorbets gebruikt. De provincie Murcia draagt vijgen bij. ‘Turrón’ is een zoete spijs van amandelen en honing. In de regio Valencia zijn de ‘horchaterías’ alomtegenwoordig. Hier drinkt men de koude aardamandelenmelk (‘horchata’). De aardamandel is de eetbare wortelknol van het cypergras en heeft biologisch niets met de amandel te maken; alleen de smaak herinnert eraan. In Elche zou men beslist de zoete dadels eens moeten proberen.

Gewoonlijk valt het Spaanse ontbijt zeer karig uit. Het bestaat meestal uit koffie met veel melk (‘café con leche’), droge toast of een ‘ensaimada’ (reuzenkoek van gistdeeg). Voor de middag volgt dan nog een tweede ontbijt: tapas (kleine porties van wat de keuken te bieden heeft en een glas bier of wijn. Het middageten begint niet voor tweeën en kan vooral in de weekends tamelijk uitlopen. Voor het avondeten wekt men bij de zogenaamde ‘tapeo’ de eetlust op, zwerft van bar naar bar en proeft hier en daar weer een klein hapje (tapas). Wie de ‘tapeo’ tot avondmaaltijd wil uitbreiden, kiest ‘raciones’ (grotere porties) in plaats van de tapas. Het avondeten zelf valt heel weelderig uit en wordt zelden voor 21 uur geserveerd.